Si putess'esse róce
'o mumento
c'avimm' 'a parte pe’ gghì rint’ â notte!
Si fra tutt' 'e mistere
c'attuorno â fine stritte s'arravogliano,
na cosa almeno putess'esse certa,
ca pe’ cchillu distacco nun se resta
a suffrì ancora e cchiù,
nterra, fra 'e spàseme,
com' ê ccóre tagliate r’ ‘e llacerte.
Ma a rompe 'o filo c'a 'o munno ce attacca,
fosse nu gesto morbido e leggiero,
chiuso mmiez'a nu vaso
'e tenerezza càvera e addurosa,
come a chillo
ca fa, spezzanno 'o cuttone cu 'a vocca,
na femmena quannn’ha fenuto 'e cóse.
